Zin en onzin van Mindfulness

Ik zal allerminst beweren iets te kennen van mindfulness, zeker na de ophefmakende reportage op canvas (16/05) en bijhorende krantenartikels oa. de Standaard. Het uithangbord 'therapeut' garandeert duidelijk geen eerlijke kennis hiervan, het diploma 'bachelor psychologie' evenmin... Toch wil ik er mijn bescheiden en onervaren zegje overdoen, vragen in de kantlijn stellen. Niet over de werkwijze en inhoud,

eerder of het te rijmen valt met onze drukke en prikkelende samenleving. Ik herinner me het gevoel toen ik in een bushokje naar de duizend kiezelsteentjes staarde en besloot er maar niet op te letten, na een 2-daagse sessie mindfulness voor hulpverleners waarbij we o.a. een halfuur lang met gesloten ogen aan een kei zaten te voelen, die we daarna langzaam doorgaven. Een bewustwordingsoefening, wellicht om de tastzin (misschien ook het verbeeldingsvermogen) aan te spreken. Maar wat doe je in Godsnaam met die wijd open zintuigen eens je de deur van het bezinningscenter uitstapt en overdonderd wordt door een niet te volgen hoeveelheid aan zintuigelijke prikkels en boodschappen?

Hoe krijgt je hoofd dit verwerkt na de zopas verworven geestelijke rust? Ik bedoel, is het niet soms nodig om in de metro naar je veters te staren en je gedachten te laten zoemen ipv alles en iedereen te zien voorbijflitsen? Is mindfulness alleen bedoelt voor rustige binnenshuiskamers? Of voor in de Alpen? Ik kan me de continue zen-toestand voorstellen van monniken in oranje-rode gewaden, ergens in een groene omgeving met houten gebouwen vol olielampjes en rinkelende belletjes en waar het lijkt alsof elke dag heel vanzelfsprekend volgt op de vorige.

My life's not that, far from it. Een vriendin had er een andere naam voor gevonden: mindfulness in de zin van micro-pauzes inbouwen. Waar ben ik, wat holt mijn geest achterna, voel ik nog dat ik een lichaam heb, eigenlijk een lichaam ben? Wat doe ik nu, wat heb ik eigenlijk nodig? Ik moet het me eigenlijk meermaals per dag afvragen, anders voelt het alsof ik koers vaar zonder kapitein. Of wèl met kapitein maar zonder boot. Anyway, ik laat het midden tussen de zin en onzin van mindfulness en zoem me er af en toe ook eventjes lekker mindless tussenuit.